Ενας θρύλος απο την ουαλία

(Η ιστορία είναι απο το βιβλίο ΝΕΡΑΙΔΕΣ των alan lee και brian froud)

ΟΙ ΓΚΟΡΑΓΚΕΘ ΑΝΝΟΥΝ

Οι Γκόραγκεθ Αννούν είναι Ουαλές νεράιδες του νερού, πανέμορφες Κυράδες της Λίμνης, οι οποίες κάποιες φορές παντρεύονται θνητούς. Ενας γνωστός θρύλος μιλά για έναν νέο που συνήθιζε να βγάζει για βοσκή τα ζώα του πλάι σε μια μικρή λίμνη κοντά στα Μαύρα Όρη. Μια μέρα είδε ένα μαγευτικό πλάσμα να λάμνει μέσα σε μια χρυσή βάρκα στην επιφάνεια της λίμνης. Την ερωτεύτηκε βαθιά και της προσέφερε λίγο απο το ψωμί που είχε φέρει μαζί του απο το σπίτι του. Εκείνη αποκρίθηκε πως  το ψωμί ήταν πολυ σκληρό και εξαφανίστηκε στα βάθη της λίμνης. Η μητέρα του νέου, του έδωσε λίγη άψητη ζύμη για να πάρει μαζί του την άλλη μέρα, και εκείνος την προσέφερε στη νεράιδα, αλλά εκείνη απάντησε  πως ήταν πολυ μαλακή και εξαφανίστηκε πάλι. Την τρίτη μέρα, η μητέρα του νέου, του έδωσε λίγο  ελαφρώς ψημένο ψωμί και αυτό θεωρήθηκε ικανοποιητικό απο την νεράιδα. Τρείς μορφές αναδύθηκαν απο τη λίμνη, ένας γηεαιός άνδρας με μια πανέμορφη κορη σε κάαθε του πλευρό. Οι κοπέλες ήταν ολόιδιες και ο πατερας είπε στον νεαρό αγρότη, πως ήταν πρόθυμος να του δώσει την κόρη με την οποία ήταν ερωτευμένος, αν μπορούσε να δείξει ποια απο τις δύο ήταν. Ο νέος ήταν έτοιμος να εγκαταλέιψει απελπισμένος, αλλά η μια μετακίνησε ελαφρά το πόδι της και εκείνος αναγνωρίζοντας το σανδάλι τη, κερδισε το χέρι της. Η νεραίδα του νερού προικίστηκε πλούσια και έζησαν μαζί ευτυχισμένοι. Ωστόσο, ο νεαρός αγρότης είχε προειδοποιηθεί πως θα έχανε την πανέμορφη γυναίκα του, αν την χτυπούσε τρείς φορες δίχως λόγο. Πραγματι, αν και ήταν αφάνταστα ευτυχισμένοι, η Γκόραγκεθ Αννούν είχε κάποιες παράξενες νεραιδένιες συνήθειες. Ισως να έκλαιγε σε ενα γάμο ή να γελούσε και να τραγουδούσε σε μια κηδεία και αυτά ανάγκασαν τον στοργικό σύζηγο να την επιπλήξει τρεις φορές , και εκείνη αναγκάστηκε να τον αφίσει.

Οι θρύλοι για νεράιδες και πλάσματα του νερού είναι πολύ συνηθισμένοι, όχι μόνο στην ιρλανδια και την αγγλία αλλά και στην Ελλάδα. Αυτο συμβαίνει, ίσως γιατί το νερό είναι ένα στοιχείο που μαγεύει τους ανθρώπους, αρκετά μυστηριώδες και απρόσιτο πολλές φορές. Δεν είναι λίγες οι φορές που ακόμη και σε μικρούς τοπικούς μύθους συναντάμε γυναίκες που αναδύονται απο τα νερα μιας λίμνης ή πλάσματα που κατοικούν σε έναν ποταμό. Το στοιχείο του νερού ήταν πάντα πηγή έμπνευσης για ιστορίες, μύθους και θρύλους σε όλες τις περιοχές. Αλλες νεράιδες του νερού είναι: οι γκλάστιμκς (που είναι γενικη αναφορα σε νεραιδες του νερου σαν να λεμε νυμφες) , οι Λορελάιν, η γκλείστιγκ, ο ουρισκ , οι ασραϊ (μικρές λεπτεπίλεπτες νεραιδες οι οποιες λιώνουν και γίνονται λιμνούλες με νερό αν αιχμαλωιτστούν ή εκτεθούν στο φως του ήλιου), τα μερροους, η νακελάνη (η πιο φριχτή απο όλες τις Σκωτσέζικες νεράιδες του νερου).

Οι νεράιδες στην ελληνική μυθολογία

Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν αναφορές σε πλάσματα σαν τις νεράιδες. Ηταν οι νυμφες .

Οι νύμφες θεωρούνταν κατώτερες γυναικίες θεότητες. Ήταν θνητές αλλά ζούσαν πολλά χρόνια.Άλλες κατοικούσαν στα βούνα, άλλες στα δάση, στα νησιά σε δέντρα και κυρίως σε πηγές και ποταμούς. Ανάλογα με τον τόπο κατοικίας τους ονομάζονταν Δρυάδες, Ορειάδες, Ναπαίες, Αμαδρυάδες, Ναϊάδες κλπ. Τις φαντάζονταν νέες και όμορφες, που συχνά ευεργετούσαν τους θνητούς. Είναι πολύ συχνές οι ιστορίες που μια νύμφη ερωτευόταν κάποιο θνητό και αποκτούσε μαζί του απογόνους, αρκετά συχνά όμως με σκληρές συνέπειες για τον θνητό. Θεωρούνταν προστάτιδες της βλάστησης και της γονιμότητας. Ειδικά στις νύμφες των νερών απέδιδαν και μαντικές ιδιότητες. Οι νύμφες των νερών ήταν οι Ναϊάδες
Για τις Ναϊάδες πίστευαν ότι ζουν μέσα στα νερά των πηγών. Άλλοτε τις θεωρούσαν κόρες του Δία και άλλοτε κάποιου ποταμού. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως σε κάθε πηγή υπήρχε μια Ναϊάδα . Έτσι τις ιαματικές ιδιότητες που είχαν κάποιες φορές τα νερά των πηγων τις απέδιδαν σ'αυτές. Θεωρούσαν ότι αν οι γυναίκες λούζονταν στο νερό μιας πηγής θα αποκτούσαν παιδιά, υγεία και η νεοτήτά τους θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια. Γι' αυτό και οι μελλόνυμφες λούζονταν στα νερα κάποιας τέτοιας πηγής.
Οι νύμφες των δασών ήταν οι Δρυάδες ή Αμαδρυάδες. Πιστευαν πως η ζωή τους ταυτιζόταν με την ζωή των δέντρων. Τις χώριζαν σε δύο κατηγορίες: α) στις Αμαδρυάδες που ζούσαν έξω απο τα δέντρα, αλλά γεννιούνταν και πέθαιναν μαζί τους και β) στις Δρυάδες, που κατοικούσαν μέσα στα δέντρα και ακολουθούσαν την τυχη τους.
Οι Ορειάδες ήταν οι νύμφες που κατοικούσαν στις πλαγιές και στις κορυφές των βουνών. Ανάλογα με τον βουνό που κατοικούσαν έπαιρναν και κάποιο ιδιαίτερο όνομα π.χ Ελικωνιάδες (Ελικώνας), Δικταίες (Δίκτη) κλπ. Οι αρχαίοι Έλληνες συνήθιζαν να τελούν την λατρεία τους μέσα σε σπηλιές.

Η ιστορία της morgana le fey

Σίγουρα όλοι έχετε ακούσει για τον Βασιλιά Αρθούρο και το ξίφος του εξκαλιμπερ. Τι σχέση έχει με την morgana le fey, ή fata morgana, την οποία οι περισσότεροι πρωτοακούσαμε σε κάποιο τραγούδι, ή σε κάποιο ποίημα ?Ειναι μια ιστορία που ξεφεύγει λίγο από το κλασσικό παραμύθι. Μια ιστορία-μύθος, που κατα πάσα πιθάνοτητα περιέχει και στοιχεία πραγματικότητας μέσα.

Η morgana le fey, (άλλη την λένε fata morgana ή απλώς morgain) ήταν αδερφή του Βασιλιά Αρθούρου, απο την ίδια μητέρα αλλά διαφορετικό πατέρα. Η αδελφή της μητέρας της, και θεια δική της και του Αρθούρου, γνωστή ως Lady of the lake (η γυναίκα της λίμνης), πήρε την morgana σε μικρή ηλικία από το κάστρο κάμελοτ, για να μεγαλώσει στο Avalon όπου κατοικούσε αυτή μαζί με τον Μάγο Μέρλιν κι άλλες Ιέριες της Μαγείας (υποστηρίκτριες δηλαδή της παλιάς θρησκείας που εκείνη την εποχή έφτανε στο τέλος της καθώς επεκτινόταν όλο και περισσότερο ο χριστιανισμός) .
Εκεί έζησε και διδάχτηκε από την θεία της και τον Μάγο Μερλιν για πολλά χρόνια, ενώ ταυτόχρονα εξελισσόταν η γνωστή σε όλους Ιστορία του Βασιλιά Αρθούρου που έβγαλε το ξίφος εξκάλιμπερ απο τον βράχο. Ο Αρθούρος παντρεύτηκε την Γκούινεβιρ, η οποία όμως αργότερα , σύμφωνα με τον μύθο , συνάπτει ερωτική σχέση με τον ιππότη της στρογγυλής τραπέζης και καλύτερο φίλο του αρθουρου, Λάνσελοτ. Εντομεταξύ, η Morgana από λάθος ερωτεύεται και κάνει έρωτα με τον Αρθούρο, χωρις να ξέρει ότι είναι αυτός, δηλαδη ο αδερφός της. Η morgana μένει έγγυος απο τον Αρθούρο και γεννά τον γιό του, τον Μορντρέντ. Πολύ αργότερα η Morgana θα ανακαλύψει την αλήθεια για τον Αρθούρο κι ο Αρθούρος την αλήθεια για την γυναίκα του, Γκούινεβιρ, και τον Λάνσελοτ. Τελικά ιστερα απο διάφορες μάχες ο Αρθουρος τραυματίζεται θανάσιμα και μεταφέρεται στο Αβαλον απο την morgain, η Γκούινεβιρ ενώ πρώτα είχε καταδικαστεί σε θάνατο, προσφεύγει σε ένα μοναστήρι, όπου ζει την υπόλοιπη ζωή της κι ο Λάνσελοτ φεύγει μακρια απο το κάμελοτ. Ο Μάγος Μερλιν πεθαίνει, και μαζί του και η παλιά θρησκεία και η Morgana συνεχίζει την ζωή της στο Αβαλον μαζι με την θεία της, την γυναίκα της λίμνης...